แรก ๆ จะ ดูจิ้มลิ้ม คิกขุ โนเนะ แอ๊ปแบ๊ว
ต่อมา ทำทีเป็น หว่านเสน่ หลอกล่อ อุ้ย ไร้เดียงสา คร่า... อิอิ
พอได้เราไปแล้ว กลายเปงคนล่ะคน ไม่ต้องบรรยาย ดูรูปเอาเองล่ะกัน
สุดท้าย ..... กวาดบ้าน ซักผ้า หุงข้าว ก็กรูหมด ถ้าไม่ทำ ก็โดนแบบนี้
เทสๆ ลองดูว่าจริงมะ
หากวันหนึ่งที่มุมหนึ่ง มีคนบางคนได้เขียนบางสิ่งที่ม่ายมีใครอาจจะรู้เหรอได้อ่านมากนัก อาจเป้นเพียงว่าเหมือนเศษกระดาษแผ่น 1 ที่คงอยู่ได้ไม่นาน แต่หากบังเอิญ มีคนเก็บกระดาษชิ้นนี้ได้ คุณอาจจะได้เป้นคนโชคดี เหรอว่าโชคร้าย ที่ได้เปิดอ่านมันออกมา เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงแต่ก็อาจจะเป้นเรื่องจริงลองฟํงดูนะไม่ยาวนัก มีผู้ชายคน 1 ซึ่งมีความรักให้หญิงคน 1 แต่เพียงว่า 2คนนั้นไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะรักกันได้ นั้นก็คือคำว่าเพื่อน ตอนอายุ 17 ชายคนนั้นก็ได้ทุ่มเท ทุกอย่าง คอยเป็นห่วงเป็นใย คอยให้คำปรึกษา เวลาที่ ผู้หญิงคนนั้น มีปัญหา ไม่ว่าจะเป้นเรื่องแฟนของเธอ ทั้งที่ในใจของชายคนนั้นเจ็บมากกว่าเป็น 2เท่า เวลาที่เห็นหญิงคนที่เขารัก โดนทำร้ายจิตใจ พอโตขึ้นเรียนจบ จนได้ทำงาน ทั้ง2 ก็ยังเป้นเพื่อนกันดี จนมาถึงวัน 1 ชายคนนี้ ต้องการ สารภาพทุกสิ่งทุกอย่าง กับหญิง หลังจากที่ได้พูดไป หญิงคนนั้น บอกชาย คนนั้นเพียงแค่ว่า เป็นเพื่อนอะ ดีที่สุดแล้ว หลังจากวันนั้น ชายคนนี้ ได้หายไปจากชีวิตของเธอ จนถึงวันที่เธอคนนี้แต่งงาน ก็ยังคงไม่มา เวลาผ่านไปๆ นานแสนนาน เธอเพิ่งรู้ว่าคนที่เธอแต่งงานด้วยไม่ได้รักเธอเลยที่แต่งเพียงเพราะว่าเห็นเธอมีฐานะ อีกด้าน 1 ของชายคนนั้น เขายังคงไม่อยากจะรักใคร เขายังคง ไม่คิดถึงใคร ไม่ห่วงใยใคร ยังคงเฝ้ามองดูเธออย่างหากๆ วันไหนที่เห็นว่าเธอคนนั้นทะเลาะกับสามี เค้ายังคงทำอะไรไม่ได้นอกจากปวดใจที่เป้นแบบนั้น ตอนนี้ ทั้ง 2 อายุก็ 50กว่าแล้ว จะเหลืออีกกี่ปีที่ชายคนนี้จะได้เฝ้าดูเธอคนนั้น คอยเป็นห่วง คอยดูอยู่ห่างๆ เธอคนนั้นลืม ชายคนนี้ไปแล้ว ลืมว่าเคยมีเพื่อนคนนี้ มันช่างน่าเศร้า แต่มีลิขิตฟ้าเหรออะไรบางอย่างทำให้เธอที่บ้านชายทะเลหลัง 1 ซึ่งเธออยากพักผ่อนที่เธอเหนื่อยมาทั้งชีวิตแต่ยังคงไม่มีใครที่รักเธอจริงๆ เธอเดินเล่นริมทะเล แล้วไปเจอชายคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกเลี้ยงของชายที่เคยเป็นเพื่อนเธอ เธอพูดว่า หนุ่มเคยมีความสุขไหม ชายหนุ่มตอบ เคยบ้างและไม่เคยบ้าง เธอถามต่อไปว่า พ่อของเธอชื่ออะไร หนุ่มน้อย เผลอหันไปมองหน้าของเธอ ถึงกับ ตกใจมาก แล้วหนุ่มก็น้ำตาไหลออกมา แล้วพูดสั้นๆว่าคุณเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดและโชคร้ายที่สุด เธอได้ยินเช่นนั้นจึงถามต่อไปว่า เพราะอะไร ชายหนุ่ม ชี้นิ้วไปที่บ้านของเขาและขอให้เธอเดินเข้าไปดูเอง หลังจากนั้นเธอได้เดินตรงไปยังบ้านหลังนั้นที่ชายหนุ่มชี้มา เปิดประตูเข้าไป ห้องแรกก็ยังคงไม่พบอะไรคงมีเพียงแต่โซฟาและห้องรับแขก ชายหนุ่มเดินตามเธอเข้ามาและบอกเธอว่าห้องนั้นพ่อของเขาใช้เวลาอยู่จนลมหายใจสุดท้ายพอ่ป่วยเป็นมะเร็งและจากไปเมื่อ2 วันก่อนที่คุณจะมาที่นี่ เธอพูดว่า ฉันเข้าไปดูได้ไหม ชายหนุ่มยิ้มและพยักหน้า เธอเปิดประตูเข้าไป และก้าวท้าวได้เพียง1 ก้าวถึงกับตะลึง หัวใจเต้นเร็ว เพราะสิ่งแรกที่เธอเห็นเป็นรูปของเธอกับผู้ชายคนนั้น สมัยเรียนด้วยกัน นับไม่ได้เพราะติดไว้ทั่วห้อง จนไม่มีที่ว่าง เธอค่อยๆหันไปช้าๆ พร้อมกับเริ่มเศร้า และ เธอมองให้ของขวัญที่อยู่โต๊ะข้างๆเตียงซึ่งเธอจำได้ว่าเคยชื้อให้ชายคนนั้นในโอกาสต่างๆสมัยที่เรียนด้วยกัน น้ำตาของเธอเริ่มไหลเป้นทางถึงกับสะอื้น และเธอได้เดินไปนั่งบนเตียงที่หัวเตียงมีกล่องใบใหญ่กล่อง 1 ใหญ่มาก เธอจึงเปิดดูปรากฎว่าเป็น จดหมาย นับพันๆ ฉบับ ที่เขียนบรรยายความรู้สึกของชายคนนั้นเพื่อจะมอบให้เธอ เธอเปิดอ่านอยู่หลายฉบับก็ร้องไห้ไปด้วย และชายหนุ่มก็เข้ามา พร้อมกับจดหมายฉบับสุดท้ายที่พ่อ เค้าเขียนไว้ก่อนตาย เธอเริ่มอ่าน ถึงเธอ ที่ฉันรักเสมอตราบชั่วลมหายใจของฉัน ฉันรักเธอมานานกว่า40ปี ตลอดเวลาฉันเฝ้ามองดูเธอห่างๆ คอยเป็นห่วงเธอ ฉันเฝ้ามองแต่รูปของเธอ เขียนจดหมายให้เธอ นับไม่รู้กี่พันฉบับ ฉันไม่กล้าบอกเธออีก เธอเป็นเพื่อนที่ฉันรัก ฉันไม่กล้าไปยุ่งกับชีวิตครอบครัวของเธอ ฉันของอยู่เพียงมุมๆ หนึ่ง ในใต้ฟ้าแห่งนี้ เพื่อจะได้รับรู้ว่าเธอยังมีความสุข กับใคร ยังไง ส่วนตัวฉันอยากจะรักเธอให้นานกว่านี้ แต่ฉันก็ต้องมาป่วยเป้นมะเร็ง ฉันตั้งใจว่าจะรักเธอจนลมหายใจสุดท้าย และ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเห็นเธอมีความสุข ฉันก็ยิ้มและสุขใจแล้ว วันไหนที่เธอทุกข์ ฉันก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเธอ เธอยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ สุขท้ายนี้ ฉัน รัก เธอ วินาทีนั้นเองเธอคนนี้ได้ร้องลั่นเศร้าใจเป้นที่สุดที่เธอตาบอด มาตลอดในเรื่องความรัก น้ำตาของเธอร้องไม่หยุดจนถึงกลางคืน เธอนอนตื่นขึ้นมาตอนเช้าก้ร้องไห้ต่อ เธอคร่ำครวญเรียกหาเพื่อนของเธอ และจากวันนั้นจนถึงวันนี้เธอยังคงไปบ้านหลังนั้นทุกวัน และวันนี้เป้นวันสุดท้ายของชีวิตเธอ เธอเลือกที่จะไปที่นั้น และในห้องนั้น ตามชายไป....... จบแล้วครับ ยาวอะ จะมีใครมาอ่านไหมนิ ขอบคุงนะครับที่ใครอ่าน
edit @ 16 Dec 2007 17:38:52 by ramteen1
edit @ 16 Dec 2007 17:58:55 by ramteen1
เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย
ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก
